W epoce odrodzenia gzymsy przeżywają swój prawdziwy renesans. Szczególnie w tym okresie osiągają one znaczne wymiary. W XVI w. W konkursie na gzyms pałacu Farnese pierwsze miejsce uzyskuje sam Michał Anioł. Pałac Strozzich w 1550 roku dostaje wspaniały gzyms na wysokości 32 m- o wysięgu dochodzącym do 2,35 m — dzieło rzeźbiarza Simone deł Palainolo zwanego Cronaca. Wiele budynków renesansowych wieńczy mocno wyrzucony, starannie opracowany, dekoracyjny gzyms. Konstrukcja gzymsu renesansowego składa się z płyt uskokami wysuniętych przed lico ściany, aż do osiągnięcia zamierzonego wysięgu. Należy podkreślić, że szczególnie w okresie renesansu oprócz gzymsu głównego — wieńczącego, podział na kondygnacje zaznaczano przez wprowadzanie gzymsów pośrednich, koronkowych, podporządkowanych w ukształtowaniu gzymsowi głównemu. Obok nich zjawiają się często dodatkowe, lżejsze gzymsy podokienne, wiążące linie parapetów. Gzymsy kordonowe cechuje wysięg i brak simy, wieńczącej z zasady gzymsy główne.